Cliëntverhaal van een 24-jarige vrouw met een burn-out
“Ik zou graag mijn verhaal delen, met iedereen die dit leest! Maar vooral mijn ervaring met de stress en ademhalingstherapie.
In Maart 2012 barstte de bom. We zaten gezellig met alle vriendinnen in de kroeg, tot 1 vriendin vroeg “Hoe gaat het met je?” Ik barstte in tranen uit, en zei dat het helemaal niet goed met me ging en dat ik het allemaal niet meer zag zitten.
Met dit verhaal ben ik de volgende dag naar mijn ouders, zussen en overige vriendinnen gegaan. Het was allemaal erg emotioneel, omdat de mensen om mij heen hier al zolang over hadden gepraat. Ze wachten op het moment dat ik het zelf ook zou inzien.
Ik was heel erg vermagerd, holle ogen, vermoeide blik, negatief ingesteld, kort af, geen menstruatie en kon bijna niet eten. Door hoe ik me voelde had ik een soort van eet probleem ontwikkeld, kon ik niet stil zitten en had ik vaak last van heftige paniek aanvallen.
Vervolgens ben ik met mijn moeder en vriend naar de huisarts gegaan om mijn verhaal op tafel te gooien, hij constateerde een BURN-OUT. Ik heb me aan alles overgegeven en altijd gedaan wat ze zeiden wat ik moest doen. Ik voelde me zo verschrikkelijk dat ik zelfs zei dat als ik moest worden opgenomen het helemaal prima zou vinden.
Er werden stappen ondernomen door de huisarts zoals een diëtist om kilo’s aan te komen, een praktijkondersteuner om mee te praten en de huisarts wou mij eens in de 2 weken zien ter controle.
Toen ik bij de praktijkondersteuner kwam, was het snel duidelijk dat ik meer hulp nodig had dan alleen praten met een praktijk ondersteuner.
Zodoende ben ik bij Astrid Dijk terecht gekomen, omdat mijn vriendin zei dat ze me heel graag zou willen, maar vooral ook zou kunnen helpen.
De eerste keer dat ik bij Astrid kwam, hebben we het klachtenformulier ingevuld en het over de situatie gehad. Mijn ademhaling werd gecontroleerd, en dat was veel te hoog. Dus ook daar moest aan gewerkt worden.
De keren dat ik bij Astrid ben geweest is er natuurlijk heel veel gepraat, we hadden het dan vooral over “hoe ik me voelde” en” waar ik mee zat”. Het eet probleem was bijzaak, want het was een gevolg van de spanning en stress. Hierover hebben we het weinig gehad, en dat vond ik erg prettig. Dit omdat ik door familie, vrienden en ook op straat al veel werd aangesproken op hoe ik eruit zag.
De keren dat ik bij Astrid ben geweest waren er lange, emotionele maar ook opbeurende gesprekken. Ze heeft me vooral geleerd hoe ik situaties moest aanpakken, die ik erg moeilijk vond. En dat ik voor mezelf een tijd moest stellen om ‘s avonds niets meer te doen, want anders ging ik door. Omdat ik heel veel dingen had die ik van mezelf moest doen, en moeilijk de boel de boel kon laten. Ook heb ik weer geleerd om niet continu in de weer te zijn en momenten voor zelf te pakken, gewoon met een kop koffie of bezig zijn met de dingen die ik leuk vind.
Na ieder gesprek vroeg Astrid mij welk cijfer ik mijn leven zou geven. Dat begon heel erg laag, maar nu ik weer de oude begin te worden zie ik weer in dat het leven heel mooi is en kan ik weer genieten van de kleine dingen in het leven.
Mijn ademhaling werd ook steeds lager, doordat ik oefeningen thuis deed en dit vervolgens samen met Astrid evalueerde. Door de oefeningen verbeterde de ademhaling en werden de paniek aanvallen steeds minder. Astrid heeft me vanaf het begin verteld: Het is onmogelijk dat er een paniekaanval komt, als je ademhaling normaal is. En dat was ook zo.
Al met al was het voor mij een hele zware tijd en ik moest van heel ver komen, maar dit is me allemaal gelukt door de stress en ademhalingstherapie bij Astrid.
Je weet nu dat je het nooit meer zover wil laten komen en dat gebeurd ook niet want je bent er zo’n tijd zo intensief mee bezig geweest. Als er weer een moment is dat ik er even door zit, zal ik zeker denken aan wat Astrid altijd zei: Doe wat voor jezelf goed voelt. En die heb ik nu ingesteld als levensmotto. Ik ben weer gelukkig en kan van kleine dingen genieten. Dat is hoe het moet zijn, want we leven per slot van rekening maar 1 keer.”
Dianne